Τελικά είμαστε πολλοί?

Είπα να κλείσω τον υπολογιστή αλλά μια περατζάδα από το facebook μ’έκανε να το αναβάλω για λίγο. Βλέπεις τα κοινωνικά δίκτυα είναι ένας πολύ καλός τοίχος για τον καθένα μας για να μπορεί να γράφει τις σκέψεις του και τα βιώματα του χωρίς να είναι ανάγκη να πρέπει να κάνει και διάλογο γι αυτά. Δεν χρειάζεται ούτε εμπειρίες ούτε αποδείξεις για να μπορέσεις να πεις τι έκανες, αυτό ή εκείνο, να δείξεις ένα βιογραφικό που να είναι ασφαλές για τον οποιονδήποτε και να γεμίσεις κάποιες σειρές με γράμματα. Όλοι μιλάμε πολύ, λίγοι έχουν κάτι να πουν.knowledge_and_wisdom-1174094 Οι διαδρομές που βλέπουν όλοι γύρω τους είναι στο τι θέλουν να κάνουν και πολλές φορές στο τι θέλουν να δείξουν ότι έκαναν με αποτέλεσμα να βρίσκονται κάπου στο ενδιάμεσο. Σε καταστάσεις που ο καθένας θα μπορούσε να υπάρξει, αλλά πόσες φορές σε μια ζωή? Είμαστε τελικά αυτό που ονειρευόμαστε στο internet ή μπορούμε να το παίζουμε έτσι το παιχνίδι? Πόσο αξίζει η αλήθεια και πόσο το ψέμα εφόσον δεν χρειάζεται να το πληρώσουμε? Ο κόσμος του διαδικτύου είναι τελικά τεράστιο άλλοθι! Κοίτα, μπορεί να μου την έχει δώσει από τα πολλά ταξίδια, να έχω πάθει κάποιο jet lag, ή μπορεί να έχω τρελαθεί από την συναναστροφή που έχω με πολλούς ανθρώπους που δεν γνωρίζω και τους βλέπω για πρώτη φορά, και φυσικά αυτοί έχουν τεράστιες προσδοκίες από την συνάντηση μας ενώ εγώ προσπαθώ να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας… ή μήπως είμαι? Τώρα δεν ξέρω αν αυτό είναι αυτοκριτική ή φωναχτές σκέψεις αλλά συνεχίζω να γράφω λέξεις…thats-the-real-trouble-with-the-world-too-many-people-grow-up Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι έτοιμοι για αλλαγές όσο και αν χρειάζεται να τις κάνουν. Η “κρίση” δεν μας έβαλε μυαλό μάλλον αλλά μας απογείωσε σε ολιστικές καταστάσεις. Όσοι ήταν λίγο προσγειωμένοι το είδαν σφαιρικά το θέμα, αλλά αυτοί που ήταν χαμένοι εκστασιάστηκαν. Βρήκαν την ευτυχία στην απογείωση, ανέβηκαν ένα ίσως και δύο επίπεδα και από εκεί που υπήρχαν συγκεκριμένοι τώρα έχουμε πολλούς. Τι είναι αυτό βρε παιδί μου, επιδημία? Λένε ότι μόνο οι θρησκείες ανά τον κόσμο μπορούν να κάνουν πλύση εγκεφάλου με τόση ευκολία αλλά μάλλον και αυτές έρχονται δεύτερες σε αυτό που συμβαίνει σε αυτήν την χώρα. Έχουμε την τάση να είμαστε πάντα πρωτοπόροι στην ημιμάθεια, να αντιγράφουμε τα πάντα και να μην  μπορούμε να σκεφτούμε κάτι καινούργιο και δημιουργικό για να πρωτοστατήσουμε. Πρέπει να κάνουμε ότι κάνει ο άλλος, όχι αυτό που νομίζουμε εμείς. Πως γίναμε τόσοι πολλοί, πώς τα μάθαμε όλα, πως θα συμβιώσουμε, που οδηγούμαστε και που καταλήγουμε, αν καταλήγουμε κάπου. Ήμαστε πέντε εκατομμύρια κόσμος μόνο στην Αθήνα, σκεφτείτε το, και ο κύκλος του καθενός είναι καμιά κατοσταριά ανθρώπων!